Powrót do SPISU TREŚCI

 

 

 Ratujmy się – Elementarz Medycyny Ekologicznej

 

MEDYCYNA EKOLOGICZNA - PODSTAWY

Co to jest medycyna ekologiczna?

 

Autor: dr Józef Krop, FAAEM

 

 

Medycyna ekologiczna lub ekologia kliniczna, jak się ją również nazywa, to dyscyplina medyczna, która bada i ocenia wpływ czynników środowiskowych na człowieka, kładąc szczególny nacisk na skutki działania pokarmów, środków chemicznych, wody, jakości powietrza w pomieszczeniach (w domu, pracy czy szkole) i na otwartej przestrzeni. Traktuje ona każdego pacjenta jako odrębną jednostkę, która funkcjonuje w unikalnym środowisku i wymaga indywidualnej terapii.

 

Medycyna ekologiczna pozwala nam prawidłowo zrozumieć każdy proces chorobowy w oparciu o genetyczny profil danego chorego i środowiskowe czynniki stresujące - stresory (działające w najbliższym otoczeniu pacjenta, miejscowe i globalne). Tak naprawdę jest ona bardzo ściśle związana z nauką Hipokratesa, o której do niedawna prawie całkiem zapomniano.

 

Kiedy już odkryjemy przyczynę problemu zdrowotnego, rozpoczyna się bezpośrednie, konkretne leczenie, oparte na minimalnym wykorzystaniu środków farmakologicznych i skutecznym eliminowaniu ich negatywnych skutków ubocznych. Leczenie składa się z modyfikacji środowiska i diety, podawania preparatów uzupełniających składniki odżywcze, immunoterapii stosowanej w zastrzykach lub podjęzykowo, detoksykacji (metodą wlewów dożylnych lub w saunie), modyfikacji zaburzeń równowagi układu hormonalnego i metabolicznego przy pomocy naturalnych produktów lub hormonów oraz terapii chelatowej przy zatruciach metalami ciężkimi, w chorobach układu sercowo-naczyniowego, chorobach degeneracyjnych, itp.

 

Ojciec medycyny ekologicznej, Theron G. Randolph, opracował poniższe logo. Przedstawia ono wzajemne związki pomiędzy adaptacją, alergią, odżywianiem i toksykologią. Mimo zazębiania się tych elementów, koncepcja Randolpha różniła się w zasadniczy sposób od klasycznego, wąskiego rozumienia alergii, analitycznej dietetyki i klasycznego pojmowania toksykologii. Randolph zawsze hołdował starej ale szeroko pojętej definicji alergii. Rozumiano ją wtedy jako zmienioną reaktywność organizmu na czynniki środowiskowe. Po roku 1968, w którym została wykryta immunoglobulina E (IgE) przez Ishizaki i Johansson’a i jej rola w reakcjach alergicznych, pojęcie alergii znacznie się zmieniło. Pojawiło się również wiele interpretacji i nazewnictw w tej dziedzinie. Po latach, bo w 2001 roku, Johansson wraz ze współpracownikami ogłosili nową nomenklaturę w alergii i ustalili nowe podstawy klasyfikacji. Alergią, jako częścią ogólnej nadwrażliwości, określono te reakcje kliniczne, które mają znane i ustalone mechanizmy immunologiczne. Z kolei, reakcje alergiczne podzielili na zależne od IgE oraz niezależne od IgE, np. w których biorą udział inne immunoglobuliny jak IgA, IgG i IgM. Nowa nomenklatura na pewno przyczyniła się do uściślenia pojęć, jednak chyba nie wpłynęła na szczególny postęp w leczeniu chorego pacjenta. W mojej opinii głównie dlatego, że nie udoskonalono metod diagnostycznych.

 

Randolph również szerzej pojmował żywienie, które było i jest rozumiane z punktu widzenia analitycznego (24 godzinne zapotrzebowanie na odpowiednią ilość kalorii, białka, minerałów, itp.). Randolph rozszerzył pojęcie analitycznej dietetyki o biologiczną dietetykę, w której widział biologiczne oddziaływanie produktów pokarmowych, czyli wywołującej reakcje chorobowe u osób z indywidualną nadwrażliwością na takie pokarmy, jak np. kukurydza, pszenica czy mleko.

 

Zmienił również spojrzenie na toksykologię opierając się na badaniach wpływu toksyn na ludzi (do tej pory prowadzono badania jedynie na zwierzętach). Szczególną uwagę zwrócił na wpływ małych dawek toksyn, uważanych do tej pory za bezpieczne, na ludzi z wrodzoną na nie wrażliwością. Wywoływały one u nich silne objawy zatrucia, które wcześniej uważane były za reakcje psychosomatyczne. Randolph nie miał większych trudności w zastosowaniu do badań nad człowiekiem teorii stresu i adaptacji Seylego. Obaj naukowcy znali się i razem dyskutowali nad tą teorią.

 

Medycyna ekologiczna od tradycyjnej (alopatycznej) różni się pod wieloma względami, co obrazowo ujęli Ashford i Miller w poniższym zestawieniu.

 

Medycyna Ekologiczna

kontra

Medycyna Alopatyczna

WYWIAD

– Dokonuje przeglądu objawów dotyczących każdego układu i szuka środowiskowych czynników, które je wywołały.

 

– W ustalaniu rozpoznania bierze pod uwagę wywiad dotyczący odżywiania i czynników środowiskowych.

– Zbiera wywiad jedynie w nawiązaniu do problemów dotyczących poszczególnych narządów celem skierowania pacjenta do specjalisty, np. neurologa, nefrologa, kardiologa, itp., kładąc ograniczony nacisk na nawyki żywieniowe i zwracając minimalną uwagę na czynniki środowiskowe.

STADIUM CHOROBY

– Rozpoznanie można postawić na etapie choroby subklinicznej, zanim dojdzie do uszkodzenia narządu docelowego.

– By ustalić rozpoznanie i rozpocząć leczenie musi dojść do uszkodzenia narządu docelowego.

PODEJŚCIE LEKARZA

– Podejście holistyczne, biorące pod uwagę kontakt z czynnikami chemicznymi, biologicznymi i fizycznymi, nawyki żywieniowe oraz stres psychologiczny

– Skoncentrowanie się na poszczególnych częściach ciała i ich zaburzeniach czynnościowych (jak gdyby nie istniały między nimi żadne powiązania).

SPECJALNOŚCI MEDYCZNE

– Koncepcja specjalizacji jest ograniczona, gdyż czynniki środowiskowe mogą wpływać na każdy narząd i powodować objawy z różnych narządów w tym samym czasie.

– Specjalności wyznaczone przez podział anatomiczny zgodnie z obowiązującym poglądem kartezjańskim (każda specjalność poświęcona jest jedynie jednemu organowi). Szczególnie silnie zaznaczona jest granica pomiędzy psychiatrią i interną.

LECZENIE

– Unikanie negatywnych czynników środowiskowych oraz pokarmowych, zastosowanie uzupełniających składników odżywczych, detoksykacja, odczulanie oraz neutralizacja; medycyna prewencyjna i o małych kosztach.

– Przede wszystkim farmakoterapia i zabiegi chirurgiczne, które mogą spowodować skutki uboczne i/lub problemy jatrogenne (spowodowane przez interwencję lekarza) podczas trwania procesu chorobowego; wysokie ryzyko, wysokie koszty.

 

 

 

 

Filozofia  ǀ  Epigenetyka  ǀ  Co to jest medycyna ekologiczna?  ǀ  Praktyka medycyny ekologicznej  ǀ  Stresory chemiczne, fizyczne, biologiczne, psychologiczne  ǀ  Stresory chemiczne, fizyczne, biologiczne, psychologiczne  ǀ  Zmieniające się objawy nadwrażliwości  ǀ  Zasady medycyny ekologicznej 

 

Źródło powyższych fragmentów książki to:  Rozdział I –  PODSTAWY MEDYCYNY EKOLOGICZNEJ  

 

  Powrót do SPISU TREŚCI

 

NOTA PRAWNA

Publikacja niniejsza ma służyć czytelnikom wyłącznie jako źródło informacji. Zawarta w tej publikacji wiedza jest na tyle kompletna i dokładna, na ile autor był w stanie ją zdobyć. Informacje podane w niej pod żadnym warunkiem nie powinny stanowić podstawy do samodzielnego leczenia lub też zastąpić porady i nadzoru lekarza w jakichkolwiek problemach czy to zdrowotnych czy medycznych.  Przedstawione informacje nie mają charakteru porady lekarskiej.  Nie należy nigdy stosować na własną rękę opisanych tu procedur ani u siebie, ani u innych osób, natomiast przedyskutować je ze swoim lekarzem.

 

© 2008 - 2015 Copyright by dr Józef J. Krop.   Kopiowanie dozwolone pod warunkiem podania nazwiska autora i linku do naszej strony

oraz jeśli można prosimy o dodanie naszego logo.